0 وفای خلاق مارسل: روشی برای تغییر جهان مدرن Marcel’s Creative Fidelity: A Way to Change the Modern Word http://occidentstudy.ihcs.ac.ir/article_1001.html 0 اگر رفتارهای مشاهده‌پذیر برایند طرز تفکری است که در پس‌زمینة ‌آن‌ها قرار دارد، بدیهی است که هر تلاشی برای تصحیح رفتار، منوط به تغییر دیدگاه خواهد بود. با پذیرش این فرض، حل معضلات فردی و اجتماعی جوامع متجدد نیازمند بازنگری در نگاهی است که زیربنای کل متشکلی است که تفکر مدرن نامیده می‌شود. گابریل مارسل برای این تغییر و اصلاح، آموزة «وفای خلاق» را پیش می‌نهد. وی درنظر دارد با تحول در روابط انسانی بر مبنای تجربه‌ای که در همة افراد مشترک است معنای راستین ارزش و حقیقت را به زندگی انسان بازگردانده و با تغییر در حیات فردی انسان، ساختارهای روبنایی جامعه را نیز دگرگون سازد 1 If observable behaviors represent the thoughts that are behind them, it is evident that every attempt to reform them depends on a change in the viewpoint. By accepting this hypothesis, solving personal and social issues of modern societies needs reconsideration of the viewpoint that is the infrastructure of the total structure called modern thought. Gabriel Marcel puts forth the creative fidelity of this change and reformation. He believes the true value can be given back to humans by transforming human interactions based on everyone’s common experience. Furthermore, he wants to alter the society’s superstructures. 1 21 مریم احمدی کافشانی Maryam Ahmadi Kafshani کارشناس ارشد فلسفة غرب دانشگاه علامه طباطبایی Iran m.ahmadi8564@yahoo.com احمدعلی حیدری Ahmad Ali Heydari استادیار گروه فلسفة دانشگاه علامه طباطبایی Iran aah1342@yahoo.de creative fidelity Gabriel Marcel value Truth Function abstraction

0 نظریة جنگ عادلانه در فلسفة سیاسی سنت اگوستین Theory of Just War in Political Philosophy of St. Augustine http://occidentstudy.ihcs.ac.ir/article_1002.html 0 مفهوم جنگ عادلانه و نسبت آن با الهیات مسیحی، بیش‌تر از شانزده قرن است که در کانون بحث‌های فلسفة سیاسی در جهان مسیحیت قرار دارد، نظریة جنگ عادلانه از مهم‌ترین نظریه‌های روابط بین‌الملل و فلسفة سیاسی پیرامون صلح است که آگوستین (354 م) آن را طرح و بسط داده است. آگوستین جنگ را در صورتی عادلانه می‌داند که صادرکنندة جنگ دارای مشروعیت الهی بوده و هدفش از این کار اجرای عدالت و برپایی جامعة توحیدی و صلح باشد، به نظر آگوستین، نظریة جنگ عادلانه دارای سه ویژگی اساسی است: 1. اخلاق (فضیلت) و عدالت؛ 2. قوانین (طبیعی و زمانی)؛ 3. مشترک‌المنافع. همین سه نکته، مهم‌ترین دستاورد نظریة جنگ عادلانه است؛ از طرفی وی محور اساسی جنگ عادلانه را گناه قرار می‌دهد و بیان می‌کند که برای رهایی از زندگی مادی و شکل‌گیری زندگی معنوی جنگ عادلانه شکل می‌گیرد. آگوستین کوشیده است تا بر اساس مباحث دینی، تعریفی متفاوت از عدالت ارائه کند و بر اساس آن دیدگاهی متفاوت با فلاسفة گذشتة خود از عدالت که صورتی زمینی داشت ارائه کند و تفسیری روشن از جامعة معنوی و آرمان‌‌شهر خود بر اساس ادلة دینی و طبیعی ارائه کند. نظریة جنگ عادلانه به لحاظ ساختار منطقی‌ای که دارد، از طرفی با نظریة جنگ عادلانه در نزد فلاسفة کلاسیک و از طرف دیگر با نظریة جنگ مقدس نزد فلاسفة قرون وسطی هم‌خوانی دارد 1 The concept of Just War and the relation between Just War and Christian theology is the focal point of discussions about political philosophy in the Christian world for over sixteen centuries. The theory of “Just War” is one of the most important theories of international relations and political philosophy about peace which was put forward and developed by Saint Augustine (354), the divine thinker and sage. Augustine considers a war as just, if its initiator has divine eligibility and aims at implementation of justice and setting up monotheistic society through war. In his opinion, the theory of Just War has three basic properties: 1. ethics (excellence) and justice, 2. the laws (natural and time-related), 3. commonwealth. These three points are the most important results of the theory of Just War. On one hand, he puts sin as the basic axis of just war and expresses that the latter is developed to get rid of materialistic life and to form spiritual life. Based on religious topics, Augustine attempted to present a different definition of justice, to show an approach towards justice different from the approaches taken by his predecessors, that had a celestial shape and to offer a clear interpretation of his own spiritual society and utopia based on religious and natural reasons. The theory of Just War, concerning its logical structure, is consistent with the theory of Just War among classical philosophers on the one hand, and with the theory of Holy War among the philosophers of Middle Ages on the other hand 23 50 سعید باقری Saeed Baqeri کارشناس ارشد اندیشة سیاسی در اسلام، دانشگاه مفید قم Iran xsaeedshemiran96@yahoo.co سیدصادق حقیقت Seyyed Sadeq Haqiqat دانشیار دانشگاه مفید قم، عضو هیئت علمی گروه علوم سیاسی Iran www.s_haghighat.ir Saint Augustine Just War Christianity Holy War natural laws time-dependent laws Ethics Justice Political Philosophy

0 مقایسة شک در اندیشة دکارت و بوریدان Comparison of Skepticism in the Thoughts of Descartes and Bourdieu http://occidentstudy.ihcs.ac.ir/article_1003.html 0 ژان بوریدان و رنه دکارت، هریک به نحوی با موضوع شک‌گرایی مواجه شده‌اند. دکارت، با شک روشی خود، در برابر شکاکیت امثال مونتی، یقین مطلق و گذر از شکاکیت را می‌جوید؛ وی در هر آن‌چه قابلیت شک در آن وجود دارد شک می‌کند تا نهایتاً به معرفتی دست یابد که هیچ‌گونه شکی در آن راه نداشته باشد. در سوی دیگر، بوریدان در رویارویی با شک‌گرایی قرن چهاردهم میلادی، کوشش می‌کند تا جهت حفظ اعتبار علوم و معرفت مورد نیاز در قلمروهای گوناگون زیست بشری پاسخی در برابر نتایج شک‌گرایی افراطی ارائه دهد. در حالی که هر دو متفکر مسئلة شک را با توجه به شکاکیت حاکم بر زمانة خود مطرح می‌کنند، و هر دو، با جدی‌گرفتن فرضیة شک‌‌گرایانة مبتنی‌بر قدرت مطلق خداوند، شک را تا بالاترین مرتبة آن مورد ملاحظه قرار می‌‌دهند، در مواجهه با شک‌‌گرایی دو رویکرد متفاوت اتخاذ می‌‌کنند. مقایسة نحوة مواجهة دکارت و بوریدان با شک‌‌گرایی، هدفی است که در این مقاله دنبال می‌‌شود 1 Descartes' methodological doubt and Bourdieu's views on skepticism are discussed in this paper. Descartes wants to defeat skepticism and Cartesian doubt is a method for attaining absolute certainty. On the other hand, Bourdieu's response to skepticismis based on the adjustment of the criteria for certainty. According to Bourdieu's anti-skeptical approach, less-than-absolute evidentness and certainty is sufficient for natural and moral sciences and the knowledge we need in everyday life. In this paper, after discussing the views held by Descartes and Bourdieu on skepticism and the deceptive god hypothesis, which is based on the god's absolute power, their approaches toward skepticism and the consequences are compared 51 69 خشایار برومند Khashayar Boroumand دانشجوی دکتری فلسفه، دانشگاه علامه طباطبایی Iran khashayar_boroomand@yahoo.com حمیدرضا آیت‌اللهی Hamidreza Ayatollahi استاد فلسفه دانشگاه علامه طباطبایی Iran h.ayat@ihcs.ac.ir

0 از امکان مفاهمه تا اثبات معرفت:استدلال دیویدسن علیه شکاکیت From the Possibility of Understanding to Proving Knowledge: Davidson’s Argument against Skepticism http://occidentstudy.ihcs.ac.ir/article_1004.html 0 شکاکیت عبارت است از امکان این فرض که بیش‌تر گزاره‌هایی که آن‌ها را صادق می‌دانیم درواقع کاذب باشند. این فرض در تاریخ فلسفه از طریق استدلال‌هایی مانند استدلال رؤیای دکارت، استدلال شیطان شریر، و مغز در خمره مطرح شده است. دیویدسن در تعدادی از مقالاتش کوشیده است تا با طرح ایدة تفسیر ریشه‌ای نشان دهد که امکان مفاهمه و ارتباط زبانی، شکاکیت را منتفی می‌کند. به اعتقاد او، طبیعت زبان و باور که همراه و مستلزم یک‌دیگرند تضمین‌کنندة ارتباط میان باورهای گوینده، باورهای مفسر، و جهان خارج است و این ارتباط صدق عمدۀ باورهای ما را تأمین می‌کند. دیویدسن در گام نخست، توافق گوینده و مفسر بر صدق را اثبات می‌کند و در گام دوم از طریق استدلال‌های مفسر همه‌دان و تفسیر ریشه‌ای نشان می‌دهد توافق گوینده و مفسر مطابق با جهان خارج است. این مقاله استدلال نخست را ناتمام می‌داند، اما از استدلال دوم در مقابل اشکالات وارد شده به آن دفاع می‌کند. 1 Skepticism consists of the possibility of the falsity of most of statements we suppose to be true. This possibility is shown by arguments such as Descartes’ dreaming, evil demon and the brain in vat arguments. Having developed the idea of radical interpretation, Donald Davidson has argued in a number of his papers that the possibility of language and communication shows we cannot be mistaken about the world around us, and consequently sceptical doubts about our knowledge are misplaced. According to him, the very nature of language and the accompanying phenomenon, that is belief, imply the connection between speaker’s and interpreter’s beliefs and the external world. This connection implies the truth of much of our beliefs. In the first step, Davidson shows the agreement between the speaker and the interpreter. In the second step, by resorting to the arguments of omniscient interpreter and radical interpretation, he argues that this agreement corresponds to the external world. This paper concludes that the first argument is incomplete but defends the second one against objections and criticisms 71 90 مهدی ذاکری Mahdi Zakeri استادیار دانشگاه تهران (پردیس فارابی) Iran zaker@ut.ac.ir

0 مفهوم گزارة نظرورزانه در هگل Speculative Sentence in Hegel’s Thought http://occidentstudy.ihcs.ac.ir/article_1005.html 0 گزارة نظرورزانه یکی از نوآوری‌های منطقی هگل است که آن را نخست‌بار در درآمد کتاب پدیدارشناسی روح مطرح کرد. مفهوم اساسی این گزاره بر اساس نقدی شکل می‌گیرد که وی به منطق سنتی و نیز به منطق کانتی دارد. در این مقاله می‌کوشم تا نشان دهم این گزاره در اندیشة هگل چگونه شکل می‌گیرد چه نسبتی با گزاره‌های بنیادین در دو منطق پیش‌گفته دارد و نیز این برداشت خاص از گزاره چه امکاناتی را برای متافیزیک و منطق وی فراهم می‌آورد 1 The speculative sentence is one of Hegel’s logical innovations first introduced in Phenomenology of Spirit, though it also plays an important role as the vehicle of dialectics in his Science of Logic. The concept of this sentence is based upon Hegel’s critique of Aristotle's predicative sentence and Kant’s synthetic a priori. In this paper, this sentence is defined in accordance with the former sentences of Aristotle’s and specially Kant’s logic. Moreover, the possibilities which this sentence produces for Hegel’s thought will be examined by considering its relation to Hegel’s dialectic. Finally, we can see in the process of shaping this sentence the whole of Hegel’s philosophy 91 105 سیدمحمدتقی طباطبایی Mohammad Taqi Tabatabaei استادیار گروه تاریخ و تمدن غرب، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی Iran shahedt@ut.ac.ir Speculative sentence synthetic a priori judgment synthetic a posteriori judgment analytic judgment predicative sentence dialectics

0 هم‌سنجه‌ناپذیری در اندیشة توماس کوون Incommensurability in Thomas Kuhn’s Thoughts http://occidentstudy.ihcs.ac.ir/article_1006.html 0 یکی از مناقشه‌‌برانگیزترین موضوعات در فلسفة علم توماس کوون، مفهوم هم‌سنجه‌ناپذیری است. مفهومی که کوون ابتدا برای مقایسه میان نظریه‌های جانشین به کار گرفت. هنگامی که کوون این مفهوم را توسعه بخشید افراد زیادی دیدگاه او را به چالش کشیدند و از این رو کوون بر آن شد تا دیدگاه خویش را اصلاح کند، به گونه‌ای که از زمان طرح این مفهوم تا آخرین روایت کوون از آن، می‌توان دو موضع را در اندیشة او یافت که با موضعی انتقالی از یک‌دیگر جدا می‌شوند. در روایت اولیه، مفهوم هم‌سنجه‌ناپذیری با مفهوم پارادایم و انتقال انقلابی میان آن‌ها مرتبط است. به دلیل این‌که هریک از پارادایم‌ها روش‌ها و الگوی مسائل متفاوتی دارند نمی‌توان میان آن‌ها مقایسه و داوری کرد؛ منتقدان چنین دیدگاهی را ناعقلانی یافتند. زیرا اگر هیچ معیاری فراپارادایمی وجود نداشته باشد چگونه می‌توانیم نظریه‌ای را عقلانی بدانیم. کوون با اصلاح دیدگاه خویش در موضع انتقالی تلاش می‌کند که هم‌سنجه‌ناپذیری را با تعین‌ناپذیری ترجمه مرتبط سازد، اما با وجود برخی مشکلات، از این موضع نیز گذر می‌کند و روایت متأخر خویش را مطرح می‌سازد؛ او در موضع متأخر مدعی می‌شود که به دلیل این‌که نظریه‌ها ساختارهای متفاوتی را برای رده‌بندی گونه‌های طبیعی به خدمت می‌گیرند، نمی‌توان واژگان نظریه‌ها را به طور کامل به یک‌دیگر ترجمه کرد. 1 One of the most controversial topics in Thomas Kuhn’s philosophy of science is the concept of incommensurability; the concept he applied for comparison among successive theories. When he developed this concept, many critics challenged his view, so he decided to improve his theory. There fore, from the time of expressing this concept to the final version, we can find two positions in his view separated from one another by a transitional position. In his early position, the concept of incommensurability is related to the concept of paradigm and revolutionary transitions between them. As each paradigm has different methods and problem patterns, we cannot have compare or judge about them. Critics found such view irrational, because if there is no meta-paradigmatic criterion, how we can know that a theory is rational. By reforming his view in his transitional position, Kuhnseeks to relate incommensurability with indeterminacy of translation. However, but in spite of some problems he gives up on this position and presents the later version of his theory 107 130 سعید طبی ممتاز Saeed Tebbi Momtaz دانشجوی دکتری فلسفة مشاء، دانشگاه تربیت مدرس Iran saeedtebbimomtaz@gmail.com incommensurability Paradigm local incommensurability indeterminacy structure of taxonomy

0 آهنگ زمان در فلسفة حیات برگسن The Melody of Time in Bergson's Philosophy of Life http://occidentstudy.ihcs.ac.ir/article_1007.html 0 یکی از مسائل مهم تاریخ فلسفه مسئلة زمان است. فیلسوفان زیادی به این مسئله پرداخته‌اند، ولی بدون تردید در روزگار ما برگسن نخستین فیلسوفی است که زمان را به جد مورد بررسی قرار داده است، به طوری که فلسفة او را به حق می‌توان فلسفة زمان نامید. او اساس فلسفة خود، و نقطة آغازین و پایانی آن را شهود زمان و به عبارت دقیق‌تر شهود دیرند می‌داند. مطابق سنت دوئالیستی برگسن در خصوص زمان می‌توان به دو رویکرد اشاره کرد: رویکرد متافیزیکی و رویکرد معرفت‌شناختی. مؤلف این نوشتار با تأکید بر رویکرد اول می‌کوشد تا حقیقت زمان را روشن سازد، اگرچه به‌نظر می‌رسد بیان حقیقت زمان در قالب مفاهیم ممکن نیست و با ماهیت تفکر برگسن منافات دارد، زیرا با آوردن زمان در چنگال مفاهیم دیمومت و استمرار را که ذاتی آن است از آن می‌ستانیم. به طور کلی برگسن در خصوص زمان دو نکتة سلبی و ایجابی را شرح می‌دهد؛ نکتة سلبی این‌که زمان، مفهومی مستقل نیست، و اگرچه میان او و مکان فرق گذاشته می‌شود ولی درواقع با مکان یکی است. نکتة ایجابی این‌که زمان امری روحی و روانی است که برگسن آن را دیرند می‌نامد. به این معنا زمان واقعیتی است مستقل، و درواقع اصل و اساس هر واقعیتی است. 1 One of the important problems in the history of philosophy is the problem of time. Though many philosophers tackled this problem, in the contemporary period it was undoubtedly Henry Bergson who first treated it seriously, to the extent that his philosophy was known as the philosophy of time. He founded the beginning and ending point of his philosophy based on the intuition of time and, in strict sense of the word, on the intuition of duration. According to the tradition of his dualism, there are two approaches toward time in Bergson's philosophy: metaphysical approach and epistemological approach. With reference to the metaphysical approach, this article seeks to cast some light on the reality of time, although the conceptual description of time seems to be impossible and indeed such an approach contradicts the nature of Bergson's philosophy. This is because by imprisoning time in certain concepts, we may do away with his duration and continuity which constitute the essence of his philosophy. On the whole, Bergson sought to elaborate two negative and affirmative points concerning time: So far as the former is concerned, time is not an independent concept, and indeed it is identical with place, though differentiated from it. As for the latter, time is a spiritual and psychological matter that Bergson calls duere (duration). In this sense, time is an independent fact; indeed it constitutes the basis and reality of everything 131 158 علی فتح طاهری Ali Fath Taheri استادیار گروه فلسفة دانشگاه بین‌المللی امام خمینی (ره) Iran fathtaheri@yahoo.com Bergson Duration Consciousness Time dualism