0 نگریستن از منظری سرمدی در باب زیبایی‌شناسی از منظر ویتگنشتاینِ متقدم Sub Specie Aetenitatis Viewing; Early Wittgenstein’s Perspective on Aesthetics http://occidentstudy.ihcs.ac.ir/article_1511.html 0 زیبایی‌شناسی و به طور کلی امر رازآمیز نقشی اساسی در فلسفۀ متقدم ویتگنشتاین دارد. مبتنی بر این نظرگاه زیبایی‌شناسانه، زیبایی‌شناسی شیوه‌ای برای «بیانِ» امر رازآلود و نحوة واقع‌بودگی واقعیت‌هاست. بر این اساس، اثر هنری شیئی است که از وجهی سرمدی بدان نگریسته شده است. مبتنی بر نظرگاه زیبایی‌شناسانة ویتگنشتاین متقدم، ما هنگامی که اشیا را از این منظر مورد توجه قرار می‌دهیم، با به فراموشی سپردنِ کاربردها و سود و زیان‌های روزمره، آن‌ها را از این‌که اموری واقع در جهان به شمار آیند تعالی می‌بخشیم و آن‌ها را در چهارچوبِ کلی کران‌مند هم‌راه با حیرت و اعجابی ممدوح به نظاره می‌نشینیم. اثر هنری شی‌ء را در روابط ضروری‌اش با سایر چیزها می‌نمایاند و این نگاه به شیء از «منظری درست» است. اگر، آن‌گونه که ویتگنشتاین متقدم عقیده داشت، گزاره‌های اخلاقی از آن‌ رو که ناظر به ارزش مطلقی خارج از جهان‌اند «بی‌معنا» به شمار می‌آیند و تربیت اخلاقی جز از ره‌گذر بیان مصادیق و نمونه‌ها تحقق نمی‌یابد، هنر در این میان حکایت‌گر بهترین نمونه‌هاست. 1 In the early Wittgenstein’s aesthetic perspective, aesthetics is a way of ‘expressing’ the mystical, and the factuality of facts. Accordingly, a work of art is an object seen from sub specie aetenitutis. Sub specie aetenitutis viewing means seeing the world as a finite whole. When we see things from this perspective, forget their everyday’s profits and costs and transcend them from the facts. Hence, we see them with wonder and finite laudatory surprise in the finite whole framework. A work of art shows the wholeness of the world and therefore illustrates its meaning. Based on early Wittgenstein, if the moral propositions are nonsensical and moral education is actualized only by examples and extensions, so art is a best example. 1 20 مجتبی اعتمادی‌نیا Mojtaba Etemadinia دانشجوی دکتری فلسفه تطبیقی، دانشگاه علامه طباطبایی Iran etemadinia@gmail.com Aesthetics the mystical sub specie aetenitatis the unspeakable

0 لویناس و سوبژکتیویتۀ اخلاقی Levinas and Ethical Subjectivity http://occidentstudy.ihcs.ac.ir/article_1512.html 0 لویناس ریشه‌‌های خلأ عظیم اخلاقی عالم تجدد را در سیطرۀ هستی‌‌شناسی غربی می‌‌جوید و نشان می‌‌دهد که آن چگونه همه چیز را یا با منحل کردن در رابطۀ ادراکی سوژه و ابژه تحت یک «کلیت» فراگیر قرار می‌‌دهد و یا، در صورت مقاومت، از اساس سرکوب و محو می‌‌سازد. نوشته‌‌ای که در پی می‌‌آید می‌‌کوشد تا: 1. نشان دهد که چرا لویناس در جهت عبور از سلطۀ هستی‌‌شناسی، بر خلاف فیلسوفانی چون هیدگر، فوکو و اشتراوس، به دفاع از سوبژکتیویته می‌‌پردازد؛ و 2. در این مسیر، بعضی از امکاناتی را ملاحظه و بررسی ‌کند که تأملات لویناس در سوبژکتیویته می‌‌تواند برای تفکر و عبور از خلأ اخلاقی عالم معاصر فراهم آورد. 1 This paper attempts to explain why Levinas defends subjectivity, as opposed to philosophers like Heidegger and Foucault and also against structuralists like Strauss, and to show that the ethical subjectivity is a central and constant theme in Levinas’s thought. Levinas believes that ‘ethics’ is first philosophy and defines it as ‘the putting into question of my spontaneity by the presence of the Other’. So the structure of ethical subjectivity is ‘the other within the same’ or disposed towards the other. The ethical relation to the other is described by Levinas in terms of infinity. He thinks, according to the philosophy of Descartes, that the human subject has an idea of infinity, and this idea is a thought that contains more than can be thought. In his view, relation to the infinity (other) is ethical and cannot be reduced to comprehension 21 36 مهدی بنایی جهرمی Mehdi Banaee Jahromi دکترای فلسفه، استادیار گروه تاریخ و تمدن غرب، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی Iran tj_sm81@yahoo.com Ethics Ontology totality infinity subject The Other face responsibility

0 آگاهی از معمای عدم به شیوۀ مارتین هیدگر با نظر به مابعدالطبیعه چیست؟ The Enigma of the Awareness of Nothingness Using Martin Heidegger's Method with Regard to What Is Metaphysics’? http://occidentstudy.ihcs.ac.ir/article_1513.html 0 مقاله درصدد آشکار کردن معنای عدم از منظر هیدگر است. هیدگر در مابعدالطبیعه چیست؟ پرسش از عدم را مرکز اصلی بحث خود قرار داده و درصدد پاسخ‌گویی به آن برآمده است. از نظر هیدگر، درک معنای عدم به‏ مثابۀ نفی کامل کلیت موجودات نه از نظر شناخت‏شناسی، بلکه در معنایی اگزیستانسیال و از ره‌گذر تجربۀ عدم از طریق حال بنیادین ترس‏آگاهی امکان‏پذیر است. هیدگر با طرح تجربۀ عدم به ‏مثابۀ نفی کامل کلیت موجودات خواهان استعلا و آزادی دازاین است؛ از طریق رهایی از پریشانی در میان موجوداتی که دازاین را احاطه کرده‏ و مانع آزادی بنیادین اویند. مقاله نشان می‏دهد که هیدگر چگونه، با پرسش معنادار از وجود یا عدم، افقی را به روی ما می‏گشاید که با نظر به آن می‏توانیم با نگاهی نو به هستی خود، موجودات و به ‏طور کلی زندگی بنگریم. 1 This essay intends to explain the meaning of nothingness in the Heidegger's thought. In ‘What is metaphysics?’, Heidegger focuses on the question of nothingness. According to Heidegger, understanding the meaning of ‘nothingness’ as the ‘complete negation of the totality of being’ is not epistemologically possible. In order to grasp the meaning of nothingness we should adopt an existential approach. Dasein experiences Nothingness through the fundamental mood of anxiety. By discussing the experience of nothingness as complete negation of the totality of being Heidegger is looking for Dasein’s transcendence and freedom through releasing Dasein from anxiety caused by being surrounded by beings which impede its fundamental freedom. We will show how Heidegger, through the meaningful questioning of being and nothingness, enables us to take a fresh look on our being, beings, and life as a whole. 37 53 الناز تقی‌زاده Elnaz Taghizadeh کارشناس ارشد فلسفه، دانشگاه علامه طباطبایی Iran elnazta@gmail.com احمد‌علی حیدری Ahmad Ali Heydari دانشیار گروه فلسفه، دانشگاه علامه طباطبایی Iran aah1342@yahoo.de Heidegger Being nothingness Dasein anxiety (Angst)

0 برساخت‌گرایی جمعی برنو لاتور؛ از متافیزیک سوژه ـ ابژه به متافیزیک مذاکره Bruno Latour’s Collective Construction; From Object-Subject Dichotomy to the Metaphysics of Negotiation http://occidentstudy.ihcs.ac.ir/article_1514.html 0 لاتور گرچه خود یک برساخت‌گرا است، منتقد سرسخت برساخت‌گرایی اجتماعی و نقطة مقابل آن، واقع‌گرایی متداول (که لاتور آن را خام می‌داند) است؛ مسئله و مشکل لاتور با این دو رویکرد برمی‌گردد به مبانی هستی‌شناختی و معرفت‌شناختی آن‌ها، یعنی تقابل سوژه ـ ابژه و نحوة ارتباط آن‌ها؛ به نظر وی، این تقابل چیزی جز شکاکیت و نسبی‌گرایی برای فلسفه، به‌ویژه فلسفة علم، در بر نداشته است. وی، با استفاده از نظریۀ کنش‌گرشبکه، با رویکرد کاملاً متفاوتی به موجودات جهان و روابط میان آن‌ها می‌نگرد. برای وی رابطۀ میان کنش‌گران انسانی و غیر انسانی نه سوژه ـ ابژه، بلکه مذاکره است. ما در این مقاله، ضمن بازسازی دیدگاه لاتور و نشان ‌دادن تقابل آن با واقع‌گرایی متداول و برساخت‌گرایی اجتماعی، نشان خواهیم داد که اولاً برساخت‌گرایی لاتور، آن‌چنان که در وهلۀ نخست به نظر می‌رسد و برخی منتقدان می‌گویند، ضد واقع‌گرا نیست، بلکه به قول خودش عین واقع‌گرایی است؛ ثانیاً این برساخت‌گرایی دچار شکاکیت و نسبی‌گرایی، که واقع‌گرایی متداول و برساخت‌گرایی اجتماعی دچار آن‌اند، نخواهد شد. 1 Even though Bruno Latour is called constructivist, but he severely criticizes social constructivism. He believes that social constructivism and its opposed approach, i.e. naive realism, are going on wrong way; both admit subject-object dichotomy and that’s why they can’t get rid of some tenacious philosophical problems, such as skepticism and relativism. Latour through actant-network metaphysics, considers the relations of actants in another way, he talks about them symmetrically and believes that their relation is based on ‘negotiation’. In this paper we argue firstly that though he relinquishes social constructivism and common realism, it doesn’t mean that he is not constructivist and realist anymore; Latour wants to defend a kind of realistic realism or constructivist realism which is not based on subject-object division. Second we’ll show how Latour’s approach does not become trapped in the hole of those philosophical problems. 55 84 رحمان شریف‌زاده Rahman Sharifzadeh دانشجوی دکتری فلسفۀ علم و فناوری، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی Iran rahman_sharifzadeh@yahoo.com Latour constructivism actant subject-object dichotomy Negotiation

0 نقد مؤلفه‌های فرهنگی مدرنیته در نوشته‌های وبر، لیوتار و فوکو Cultural Components of Modernity in the Works of Weber, Foucault and Lyotard; A Critical Review http://occidentstudy.ihcs.ac.ir/article_1515.html 0 با بازخوانی نوشته‌‌های وبر و فراروی از خوانش پارسونزی از وی، سویه‌‌های نیچه‌‌ای رویکرد وی به مدرنیته و مؤلفه‌‌های فرهنگی آن نمایان می‌‌شود؛ آن‌گونه که به برجسته‌‌سازی نقش وی چونان میان‌جی انگاره‌‌های نیچه‌‌ای و رویکرد انتقادی پسامدرنانی چون لیوتار و فوکو به مدرنیته می‌‌انجامد. برای آزمودن این فرضیه، نخست باید شاخصی برای سنجش هم‌سانی‌‌ها و ناهم‌سانی‌‌های وبر و پسامدرنانی چون لیوتار و فوکو برگزید و پس از آن باید روشی برای کاربست آن شاخص به ‌‌کار گرفت. شاخص سنجش در این مقاله سه بیماری مدرنیته است و چونان چهارچوب پژوهشی مقاله به ‌‌شمار می‌‌رود. هم‌چنین، روش کاربست این شاخص نیز در این مقاله تاریخ ایده‌‌های «لاوجوی» خواهد بود. بر اساس این چهارچوب نظری و روش، چهار واحد ـ انگاره، به عنوان مؤلفه‌‌های تجزیه‌‌ناپذیر بافت اندیشۀ این سه، برگزیده شده است. یافته‌‌های پژوهش نشان از برجستگی واحد ـ انگاره‌‌های «ابزارگرایی» در وبر، «تمایزیابی ارزشی» و «هم‌سانی فرهنگی» در لیوتار و «خودآیینی» در فوکو دارد؛ البته این برجستگی به معنی نبودن سایر واحد ـ انگاره‌‌ها در بافت اندیشۀ این سه تن نیست. هم‌چنین لیوتار و فوکو، برعکس وبر، بر امکان فراروی از آن پای می‌‌فشارند. 1 Rereading the Webber’s works and going beyond Parsons’ interpretation of Weber, Nietzschean aspects in his approach toward modernity are revealed, such that it leads to the promotion of his function as the mediator between Nietzsche and critical approach of postmodern figures such as Lyotard and Foucault. To verify this hypothesis, firstly, we need to have criterion to assessing the similarities and differences of Weber, Lyotard and Foucault. Secondly, the appropriate method for the application of that criterion is needed. The assessment criterion or theoretical framework of this article is Taylor’s three malaises and the method of the application of this criterion, is Lovejoy’s history of ideas. Based on this theoretical framework or method, four unit-ideas are selected as the elements of these three thinkers. Findings of this research indicate that the unit- ideas of ‘instrumentalism’, ‘value- differentiation’ and ‘cultural integrity’ and ‘autonomy’ are prominent in the thought of Weber, Lyotard and Foucault respectively. 85 104 علی صالحی فارسانی Ali Salehi Farsani دانشجوی دکتری اندیشۀ سیاسی، دانشگاه تهران Iran ali_salehi62@yahoo.com سعید حاجی‌ناصری Saeed Hajinaseri استادیار دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران Iran qarbshenasi@ihcs.ac.ir instrumentalism value- differentiation cultural integrity autonomy history of ideas unit-ideas

0 بررسی انتقادی مفهوم آزادی از نظر آیزایا برلین The Concept of Liberty; A Critical Appraisal http://occidentstudy.ihcs.ac.ir/article_1516.html 0 آیزایا برلین فیلسوف و مورخ اندیشه‌ها از سرشناس‌ترین و برجسته‌ترین لیبرال‌های دوران معاصر است که تقریر او از دو مفهوم آزادی سررشتۀ بحث‌های سیاسی و اجتماعی و اخلاقی مرتبط با آزادی است. مفهوم آزادی از کلیدی‌ترین آرای او و به‌نوعی مرکز ثقل اندیشه‌های اوست. به نظر او، آن‌چه در انسان اهمیت ویژه دارد و حتی انسانیت انسان در گرو آن است قدرت انتخاب و گزینش‌گری اوست و آزادی از این جهت اهمیت ویژه می‌یابد که میدانی برای انتخاب انسان‌ها فراهم می‌آورد. در تمام جنبه‌های اندیشۀ برلین از جمله پلورالیسم ارزشی، رد جبرگرایی تاریخی، رد آرمان‌شهرگرایی و دفاع از دموکراسی (البته دموکراسی‌ای که جنبه‌های منفی آن به دست نیروهای روشن‌فکر و نقاد محدود و کنترل می‌شود) رد پای آزادی‌محوری و دغدغۀ دفاع از آن قابل درک و محسوس است. در این مقاله، ابتدا سعی می‌شود مفهوم آزادی مثبت و منفی از نگاه برلین تبیین شود و سپس جنبه‌‌‌های مختلف آن با نگاه نقادانه مورد بررسی قرار گیرد. 1 Philosopher and historian of ideas, Isaiah Berlin, is one of the most famous and prominent contemporary liberals. His exposition on two kinds of liberty has brought a lot of political, social and ethical discussions concerning the concept of freedom. According to him, the important thing in the human being and even what the humanity is based on is ‘choice’, and therefore, freedom is important because it provides a ground to choice. In all aspects of Berlin’s ideas including: value pluralism, rejection of historical determinism, rejection of utopianism and defense of democracy (of course a democracy which its negative aspects are limited and controlled by critics and intellectuals) the trace of ‘freedom’ is evident, and his concern to defending liberty is perceptible and comprehensible. In this paper we’ll firstly explain the negative and positive concepts of liberty, and then, we’ll consider the different aspects of it through a critical perspective. 105 135 محمد مشکات Mohammad Moshkat استادیار گروه فلسفه، دانشگاه اصفهان Iran mohammad.meshkat@yahoo.com محسن فاضلی Mohsen Fazeli کارشناس ارشد فلسفه، گروه فلسفة دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان Iran mohsen_btr@yahoo.com Isaiah Berlin Liberty negative and positive liberty Democracy

0 بررسی چگونگی ارتباط نقدهای سه‌گانۀ کانت The Interconnection of Kant’s Three Critiques; An Explanation http://occidentstudy.ihcs.ac.ir/article_1517.html 0 در نقد عقل محض، سه ایدۀ نفس، خدا و جهان به صورت تنظیمی عمل می‌کنند. این ایده‌ها در نقشی وحدت‌بخش به عالم پدیداریِ حاصل اطلاق شهودهای پیشینی مکان و زمان و مقولات فاهمه بر کثرات حسی به دست آمده‌اند و عمل می‌کنند. طبق تفسیری که ما در این مقاله ارائه کرده‌ایم، کانت در نقد عقل عملی به کمک اختیار استعلایی سوژه را به صورتی تقویمی و غیر نظری برمی‌نهد. بنابراین اختیار در انجام فعل اخلاقی به صورت یک ایدۀ استعلایی اساسی برای تقویم سوژه ظاهر می‌شود. ایده‌های خدا و جهان به صورتی «تأملی» و ذهنی، از طریق نقد قوۀ حکم، فراهم می‌شوند. به این ترتیب پیوندی استعلایی بین سه نقد کانت شکل می‌گیرد و نقد دوم و سوم نقشی تقویمی برای قوام ایده‌های عقل محض را بازی می‌کنند. با این حال، چالشی مسئله‌ساز در نقد سوم با عنوان «امر والا» طرح می‌شود که در کلیت نظام کانتی به‌سادگی نمی‌نشیند. کانت امر والا را حالت نمادینۀ ایده‌های عقل می‌داند؛ اما این تجربۀ فوق‌العاده قوی حسی به صورتی آشوب‌ناک تمامیت نظام کانتی را تهدید می‌کند و امکان تفسیرهایی ساختارشکنانه مانند تفاسیر دریدا و دولوز را فراهم می‌کند. 1 The ideas of self, God, and universe are supposed to do a regulative role in Kant's Critique of Pure Reason. These ideas are applied to unify the phenomena fragments through space and time as well as the categories applied by the Understanding. We demonstrate that, in Critique of Practical Reason, Kant introduces the subject in constitutional and non-theoretical way referring to the transcendental free will. The ideas of God and universe are also presented in a reflective and subjective way in Critique of the Power of Judgment. Thus, a transcendental consistency can be observed among the three critiques. However, a controversial question is raised in the third critique, ‘the sublime’, which cannot be resolved within the Kantian system. Kant tries to attribute the sublime to the ideas of reason, but the experience of the sublime is an extraordinary chaotic element that threatens his entire system and paves the way to deconstructive interpretations of people like Derrida or Deleuze. In this way, a postmodernist and eccentric interpretation of the Kantian system appears. 137 152 اسماعیل نوشاد Esmail Noshad دانشجوی دکتری فلسفه، دانشگاه اصفهان Iran esmail.snoshad137@gmail.com یوسف شاقول Yousef Shaghool دانشیار گروه فلسفه، دانشگاه اصفهان Iran y.shaghool@gmail.com the trilogy of critiques the transcendental free will self God universe The Sublime