پژوهشگاه علوم انسانی ومطالعات فرهنگی غرب شناسی بنیادی 2383-0581 6 2 2015 10 23 "Eternal Recurrence" as Zarathustra's Most Abysmal Thought «بازگشت جاودان» به مثابۀ ژرف‏ترین اندیشۀ چنین گفت زرتشت 89 113 2035 FA روح‎‌الله کریمی استادیار پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی Journal Article 2015 08 14 Nietzsche thinks Thus Spoke Zarathustra is his greatest book and the doctrine of eternal recurrence is the “most Abysmal Thought” of this book. Why has this doctrine such importance in the philosophy of Nietzsche? Although there are differences between eternal recurrence in The Gay Science to Zarathustra, but always remains a few characteristics. First, Nietzsche's eternal recurrence is a measure for revaluation of all values. The eternal recurrence is against the ressentiment and the ascetic ideal. Second, although Nietzsche in The will to power, sometimes has some sentences that imply to cosmological interpretation of the doctrine of eternal recurrence, but most interpreters have emphasized the practical implications of this doctrine, although about the modality of these implications there are disagreements among them. The problem that arises is that if eternal recurrence requires that we say yes to everything, including unfavorable affairs, and even the "amor fati" implies to love pains, how to say yes to pains is compatible with to say yes to life? The answers to this question clarify new dimensions of Nietzsche's thought and the doctrine of eternal recurrence. This doctrine causes "creativity", "choice", "decision" and "activity". Eternal recurrence completes and leads nihilism to its peak and this is also desirable for Nietzsche. نیچه چنین گفت زرتشت را بزرگ‌ترین کتاب خود و آموزۀ بازگشت جاودان را «ژرف‌ترین اندیشۀ» این کتاب می‌داند. چرا این آموزه دارای چنین اهمیتی در فلسفۀ نیچه است؟ اگرچه میان طرح اولیۀ بازگشت جاودان در دانش شاد تا طرح جدی در زرتشت تفاوت‌هایی وجود دارد، اما چند مشخصه همواره باقیست. اول آن‌که بازگشت جاودان سنجه‌ای برای نیچه جهت بازارزش‌گذاری ارزش‌ها و در مقابل روحیۀ کینه‌توزی و آرمان زهد است. دوم این‌که اگرچه نیچه در خواست قدرت، گاهی تلاش می‌کند تفسیری جهان‌شناختی از آموزۀ بازگشت جاودان به دست دهد، اما اکثر مفسران بر پیامدهای عملی باور به چنین آموزه‌ای انگشت گذارده‌اند؛ هر چند در مورد چیستی این پیامدهای عملی میان ایشان اختلاف نظر وجود دارد. مشکلی که پیش می‌آید این است که اگر بازگشت جاودان مستلزم این است که به همه چیز از جمله امور نامطلوب نیز آری بگوییم و حتی براساس «عشق به سرنوشت»، عاشق رنج هم باشیم، چگونه آری گفتن به رنج، با آری گفتن به زندگی که نیچه از آن دم می‏زند سازگار است؟ پاسخ به این پرسش ابعاد جدیدی از اندیشۀ نیچه و آموزۀ بازگشت جاودان را بر ما می‌گشاید. این آموزه «آفرینندگی»، «گزینش»، «تصمیم»، و «کنش‏گری» را باعث می‌شود و در عین حال نیهیلیسم را به اوج خود می‌رساند و آن را تکمیل می‌کند که این نیز مطلوب دیگر نیچه است.

https://occidentstudy.ihcs.ac.ir/article_2035_2b0f658cbffd284984fb11d90254081f.pdf